Nueve artistas crean el colectivo "Pataka" y exponen sus obras en el Pazo de Torrado

Pintura, escultura, fotografía y trabajos de telar componen la muestra que se inaugura mañana en el centro cultural cambadés

 

Los encuentros periódicos de artistas y personas interesadas por el arte en el bar Negreira de Santiago, conocido como el "Pataca" por su afamado pincho de tortilla, ha dado origen a la constitución del grupo "Pataka". Está formado por nueve artistas de distintas disciplinas y estilos que celebran su unión de intereses con una primera exposición colectiva en el Pazo de Torrado, en Cambados. La muestra se inaugura mañana a las ocho de la tarde.
"Pataka" está formado por los escultores Alfonso Rivero de Aguilar, Andreas Ruiz, Camilo Seira y Ramón Conde; así como los artistas que combinan pintura y escultura, J. Méndez y Vicente Ruiz Soldevilla; el pintor Jorge Agra; Pilar Feás, que trabaja la fotografía y Carita Dubrovin que desarrolla su labor artística sobre telares, hilos y telas.
Se trata de un grupo muy heterogéneo, de diferentes edades, estilos y disciplinas artísticas, que tiene en común la pasión por el arte, sobre el que debate en los "faladoiros" semanales del establecimiento santiagués.
Los artistas decidieron realizar su primera exposición conjunta en el Pazo de Torrado por ser un edificio noble y amplio. De hecho, las obras de cada uno de ellos ocupan una de sus salas. Además, Cambados es la tierra natal de un gran amigo de los miembros de este colectivo, el artista Lino Silva; otra razón para elegir la villa del Albariño para la organización de su primera muestra.
Durante la jornada de ayer se ultimaba la instalación de las obras de los artistas. Esculturas de figuras femeninas realizadas en piedras semipreciosas por Alfonso Rivero de Aguilar; obras realizadas en técnica CODECO, de escultura digital en cemento, por Andreas Ruiz; los telares de Carita Dubrovin; el pop art de Jorge Agra; pinturas y esculturas surrealistas de J. Méndez; la fotografía con técnica de desenfoque de Pilar Feás; las esculturas de gordos características de Ramón Conde; las piezas en granito y madera de Camilo Seira y las pinturas y esculturas de Vicente Ruiz Soldevilla, podrán verse en esta exposición hasta el 13 de enero.
Enlace a la noticia y a su fuente original

Jorge Agra / Pataka en Pazo Torrado

Obras de Jorge Agra en la exposicion en Pazo Torrado de Cambados. Son acrilicos sobre lienzo "TioVivo" de 90 x 90 y "VGO" 120 x 90...

EXPOSICIÓN PAZO TORRADO, COLECTIVO PATAKA.

En la exposición que está teniendo lugar en Cambados y que se puede disfrutar hasta el 13 de Enero, tuve el placer de contar con la presencia de amigos y colegas a la hora de mostrar nuestro trabajo. Jose Bahamonde, encargado del espacio ayudó con diligencia y aportó su extenso  criterio para que el montaje fuera de sobresaliente.

En ésta ocasión presento escultura, un busto, "La sonrisa eterna" realizado en cemento y policromado. La técnica utilizada sigue siendo la fotoescultura desarrollada en su tiempo por el fotógrafo y escultor François Willéme.
La policromía es libre y nerviosa como recordatorio de que el lienzo, con volumen es a las veces, guía la mano.  

 Como novedad presento una serie nueva en forma de unas pinturas, unas de gran formato, "Oceanía" y "América" sobre Fibrocemento, en las que pretendo hacer una llamada de atención acerca de la muerte de lo natural y la desaparición de la cultura adquirida.

Andreas Ruiz Dubrovin 2018

Con éstas coexisten otras dos más pequeñas que están realizadas sobre losa de cemento. Son una representación de diferentes temáticas pero como núcleo mantienen el material en el que se realizan. Son presentadas como si de dos antiguas estelas se trataran e invitan a adentrarse al habitáculo, que en éste caso, ocupa Alfonso Rivero y que más allá conecta con la sala de Camilo Seira. El Pazo Torrado es un espacio expositivo muy agradecido y muy digno, y la verdad es que ayuda para que la obra resalte como merece.

Andreas Ruiz Dubrovin 2018

COLECTIVO ARTÍSTICO PATAKA no Pazo Torrado en Cambados

O pasado venres, 30 de novembro, inaugurouse a exposición do Colectivo Pataka no pazo Torrado.

Un enorme espazo expositivo onde cada artista contaba cunha sala, agás Vicente e Carita que compartiron unha.

Percorrer a casona, de cuarto en sala, pasando dunha obra a outra para ir atopando a Susana e os vellos de Conde, remitíndonos a unha escena biblica que nos lembra a aquela outra que Vicente expuxera na sala de exposicións do Tambre; neste caso, o escultor engade ás pezas elaboradas un par de "obxectos encontrados" que sitúan á protagonista no baño. 

Pasar á seguinte para observar os grandes cadros de Jorge Agra remitíndonos ás iconas que marcan os días, desde as noticias á publicidade, as imaxes representativas de cada tempo: o sireno de Vigo ou un triste Arias Navarro noutro novembro.

Nunha sala con chimenea están as pezas de J. Méndez que combina a escultura coa pintura, uns bustos de cristal ou azulexos mirando os óleos onde sempre aparece ese toque surreal que o  caracteriza. 

De escultura e pintura consta tamén a sala de Andreas Ruiz, escultura de cemento que remata tratándose coma un lenzo, recollendo as liñas e pinceladas. E xunto a ela varios cadros traballados sobre cemento e os seus derivados, nos que a pintura se acompaña do debuxo e os continentes semellan vir a visitarnos.

Camilo Seira enche a sala de esculturas en madeira que nos remiten á matanza ou ao entroido; o porco como animal totémico e todos os seus tetos alimentando a tribo. Ao lado un bodegón en pedra no que o brión traballa á par do artista, vestindo as froitas.  

Alfonso Rivero de Aguiar ocupa a máis pequena das salas pero aprovéitaa cunhas figuras maioritariamente brancas que iluminan o espazo. Pezas elegantes que se moven nunha figuración abstracta que tende á verticalidade agás nunha horizontal onde mestura pedra e madeira policromada.

Pilar Feás mostra fotografías, pinturas e tamén tecidos nun panorama no que non quere deixar nada atrás, xogando a tres mans.

Traballo con fíos e telares mostra tamén Carita Dubrovin; para ela sob os seus elementos, os materiais cos que constrúe as súas obras que neste caso adoptan tamén a forma de figuras vestidas con calceta ou de medias camisetas colgadas. Na mesma sala, están as pezas de Vicente Ruiz, pinturas e pezas traballadas con materiais atopados, o expresionismo dándose a man co primitivismo.

Unha exposición que vai dar que falar! 

Camilo Seira na Virxe da Cerca

Zoo antropomorfo é o título da exposición que Camilo comparte con Rafael Romero Masiá.

Camilo, canteiro e escultor, home da escola de arte e oficios, da escola de cantería e da de Belas Artes, retoma aqueles temas que lle son propios, os da terra Terra da que falaban as Irmandades da Fala. 

A pedra policromada -como fixeran no noso románico- non ten cabida neste exposición na que traballa cun único material: a madeira. Inda así, sempre hai que facer unha referencia a ela, a pedra, onde continúa a ser único.

A madeira, non pulimentada, semella ser un material querido despois de Leiro; Álvaro de la Vega ou Lomarti, Canicouva ou Victor Lorenzo trabállana, cada un co seu estilo pero cunha base común. Camilo Seira está aí, usándoa igual que fai co aluminio, aproveitándoa para realizar unha obra propia na que se repiten temáticas e que sempre acabamos por recoñecer. Un certo primitivismo atravesa agora o continente para situarnos fronte a fronte co gran tótem da nosa cultura: o porco, a matanza coma festa maior e cotiá.

Naquel festival de Nunca máis no que actuaba xente coma Paco Ibáñez, un xovencísimo Daniel Salgado recitou un poema que merecía ser haiku, pola cortedade e contundencia: 

"Galicia caníval

Comemor porco

Votamos Fraga"

Pois si, madeira pintada cunha única cor,  vermello do sangue, do interior do corpo. 

Porque o porco confúndese co home que o carga, e o seu corte ten moito que ver co sexo feminino. 

Unha obra para ver e pensar, porque Camilo dá de pensar.

Vicente no Liceo de Noia

Nestes días, a mostra Mesturas de Vicente, pode verse na Sala de exposicións do Liceo de Noia.

A noite da inauguración foi das de aviso amarelo. Unha viaxe dura que non permitiu que se desprazaran todos os amigos que tiñan pensado facelo; aínda así, alí estivemos vendo o ben que quedaran as pezas colocadas nas paredes, nas vitrinas, nos pedestais... que de todo había.

Mesturas, porque é moita a variedade, a diversidade de pezas, a multiplicidade de obras. Mesturas porque a unidade da exposición non a daba nin a técnica utilizada (había esculturas, pinturas, relevos de todo tipo, ready made...) nin tampouco a temática; en realidade, o que as englobaba era o relato que Vicente teceu con todas as pezas e series.

Mesturas porque o bo é iso, a mestura de xentes e culturas, a mestura de países e linguas... aínda que non sei o que podería dicir disto o omnipresente recén estreado presidente de USA.

MÍTICOS NO LEITO.Unha exposición de J. Méndez

J. Méndez expón, de novo, no Museo do Pobo Galego.

A súa é unha exposición de xentes da escena e arredor dun motivo: os mitos. Volvemos sempre a eses mitos do mundo clásico, agora representados por famosos.

Un gran cadro de "posado", un retrato (para entregar ao modelo) e unha serie de bosquexos (que, neste caso se mostran na galería de Luísa Pita).

Neste enlace podemos acceder a esa galería de míticos no leito.

Un faladoiro de calidade. Unha ocasión para compartir saber e estar

                                                            Un momento da charla

O pasado xoves, 29 de setembro, por iniciativa de Alfonso e Marisina realizouse un faladoiro moi especial.

Especial, en todos os sentidos. Por un lado convidáronnos á súa casa... o tempo aínda permite una tarde noite de horta e palabras. Por outra banda, convidaron a un amigo, Manuel Lara de Buxa (Asociación Galega do Patrimonio Industrial) para que nos acompañara informándonos das actividades que realizan, do inventario que van elaborando, das publicacións e gravacións, dos traballos e dos días desta empresa de voluntariado e coñecemento. É un luxo ver que alguén se dedica a defender ese patrimonio que como alguén (creo que era Cristina) apuntaba, como se parece máis ao vello que ao antigo, non é obxecto da atención que merece.

Luxo foi asistir a una sesión na que escoitamos, falamos, disfrutamos do lugar e gozamos coa maravillosa comida e bebida que nos ofreceron. Así son os amigos, aliméntannos o espírito e o corpo. E o mellor, como sempre, compartir.

Faladoiro solidario

A exposición anterior de Cristina Carballedo tivo lugar en Noia, no Coliseo Noela, a favor da asociación de familiares de enfermos mentais A Creba.

Como sempre, os artistas do faladoiro participaron achegando o seu gran de area a este proxecto de apoio e axuda. Como sempre, Cristina Carballedo, achegou o seu traballo, os demais disfrutamos das obras e do espazo.  

E lembramos que o Coliseo Noela, na súa versión actual, foi posible grazas á labor de Avilés de Tarmancos á fronte da concellalía de cultura de Noia, no goberno de Pastor Alonso, aquel do que se foron baixando todos os que puideron e no que el debeu seguir para levar a termo o proxecto cultural. Deberiamos estar sempre agradecidos... aínda que a memoria é débil e o desagradecemento unha tónica xeral.

Exposición do quinto aniversario

O mércoles 20 de xullo de 2016 inaugurouse  nos espacios de arte do Hotel Virxe da Cerca unha exposición colectiva do quinto aniversario  deste proyecto,  sumarte proyecto expositivo, dirixido por Cristina Carballedo,  un proxecto que comezou hai cinco años nestes espazos coa exposición de Masia y Alfonso Rivero de Aguilar  no Hotel Virxe da Cerca y Luis de las Cuevas na terraza Porta Faxeira, así como a exposición El terno desnudo no pazo de Lestrove.

Ao longo destes anos unha programación estable falou do bo facer da labor de Cristina, con máis de 50 artistas de consolidada traxectoria, froito do convenio entre Pousadas de Compostela e a coordinadora de exposicións, creando bneste edificio do século XVIII  antiga  residencia de xesuítas, un itinerario artístico de pintura e escultura.También se han organizado tertulias y un ciclo de conferencias dentro de las exposiciones, tal como poden verse no seguinte enlace: Exposicións.

Agora podemos atopar as obras dos terrtulianos entre outros artistas.

Parabenicémonos polo traballo de Cristina e polas obras de todos e cada un dos compañeiros de faladoiro.