lunes, 31 de diciembre de 2018

Jorge Agra / Despacho Oval

Acrilico s papel
50 x 70
La Crisis de los misiles en Cuba es como se denomina al conflicto entre los Estados Unidos, la Unión Soviética y Cuba en octubre de 1962, generado a raíz del descubrimiento por parte de Estados Unidos de bases de misiles nucleares de alcance medio soviéticos en territorio cubano.

miércoles, 19 de diciembre de 2018

Jorge Agra / Jaque...

Acrilico s papel
50 x 70


  El Mundo tenía dos potencias: los Estados Unidos y la Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS). Representaban ideológicamente lo opuesto. Los Estados Unidos, el mundo libre y democrático. La URSS , en cambio, trataba de imponer el comunismo como forma de vida en los países que dominaba y formaban su Unión y en aquellos otros que intentaba dominar ideológicamente, como por ejemplo Camboya, sosteniendo a Cuba, Vietman y China como sus aliados emergentes de otros continentes.
 El Tratado de No Proliferación Nuclear, el ingreso de tropas norteamericanas en Camboya para defender a Lon Nol de los Jeremes Rojos, la firma de Paz en Vietnam propuesta en 1966 por el presidente Lyndon Johnson en Manila, quedaban aún pendientes. 
Los Estados Unidos y la Unión Soviética eran enemigos. Y lo fueron hasta la disolución de la URSS, conformada por 15 países, hoy independizados, hecho producido entre 1990 y 1991. 
 El mundo se informaba por radios, periódicos y una televisión abierta y, generalmente, oficial. La gente se comunicaba por telefonía o correo. La prensa "aceleraba" los tiempos utilizando el "Télex" (sistema de cinta perforada por codificación telegráfica) y el registro visual lo facilitaban las radiofotos, sistema que consolidaba a las agencias internacionales de noticias.
 Los Estados Unidos y la URSS eran dos sistemas políticos y filosóficos opuestos y competían entre sí frente a un universo, por entonces lejano.
 Eran los grandes hechos, los conmocionantes, los que lograban que aquel mundo lejano de otros continentes y sus gentes, se asombraran.
 La conquista del espacio, el avance en las ciencias y las artes, la evolución de la tecnología y los triunfos deportivos impactaban en todo el mundo, lo conmovían.
 Es así cómo la Unión Soviética mostraba con orgullo la hegemonía de sus campeones mundiales de ajedrez, juego de inteligencia, que la propaganda de la época expandía como parámetro de los pueblos de alto coeficiente por su alimentación y cultura. Los soviéticos sostuvieron el Campeonato del Mundo, entre 1948 y 1972.
 El Secretario de Estado norteamericano, Henry Kissinger insistió mucho para que el prodigioso Bobby Fischer aceptara ir a Reikiavik, Islandia, a disputarle el título mundial al genial Boris Spassky. El propio presidente Richard Nixon, luego renunciante a su cargo tras el caso Watergate, alentó ese enfrentamiento. Y el mundo, por más de un mes, se paralizó.

jueves, 13 de diciembre de 2018

Nueve artistas crean el colectivo "Pataka" y exponen sus obras en el Pazo de Torrado

Pintura, escultura, fotografía y trabajos de telar componen la muestra que se inaugura mañana en el centro cultural cambadés

 

Los encuentros periódicos de artistas y personas interesadas por el arte en el bar Negreira de Santiago, conocido como el "Pataca" por su afamado pincho de tortilla, ha dado origen a la constitución del grupo "Pataka". Está formado por nueve artistas de distintas disciplinas y estilos que celebran su unión de intereses con una primera exposición colectiva en el Pazo de Torrado, en Cambados. La muestra se inaugura mañana a las ocho de la tarde.
"Pataka" está formado por los escultores Alfonso Rivero de Aguilar, Andreas Ruiz, Camilo Seira y Ramón Conde; así como los artistas que combinan pintura y escultura, J. Méndez y Vicente Ruiz Soldevilla; el pintor Jorge Agra; Pilar Feás, que trabaja la fotografía y Carita Dubrovin que desarrolla su labor artística sobre telares, hilos y telas.
Se trata de un grupo muy heterogéneo, de diferentes edades, estilos y disciplinas artísticas, que tiene en común la pasión por el arte, sobre el que debate en los "faladoiros" semanales del establecimiento santiagués.
Los artistas decidieron realizar su primera exposición conjunta en el Pazo de Torrado por ser un edificio noble y amplio. De hecho, las obras de cada uno de ellos ocupan una de sus salas. Además, Cambados es la tierra natal de un gran amigo de los miembros de este colectivo, el artista Lino Silva; otra razón para elegir la villa del Albariño para la organización de su primera muestra.
Durante la jornada de ayer se ultimaba la instalación de las obras de los artistas. Esculturas de figuras femeninas realizadas en piedras semipreciosas por Alfonso Rivero de Aguilar; obras realizadas en técnica CODECO, de escultura digital en cemento, por Andreas Ruiz; los telares de Carita Dubrovin; el pop art de Jorge Agra; pinturas y esculturas surrealistas de J. Méndez; la fotografía con técnica de desenfoque de Pilar Feás; las esculturas de gordos características de Ramón Conde; las piezas en granito y madera de Camilo Seira y las pinturas y esculturas de Vicente Ruiz Soldevilla, podrán verse en esta exposición hasta el 13 de enero.
Enlace a la noticia y a su fuente original

domingo, 9 de diciembre de 2018

Jorge Agra / Pataka en Pazo Torrado


Obras de Jorge Agra en la exposicion en Pazo Torrado de Cambados. Son acrilicos sobre lienzo "TioVivo" de 90 x 90 y "VGO" 120 x 90...

miércoles, 5 de diciembre de 2018

EXPOSICIÓN PAZO TORRADO, COLECTIVO PATAKA.

En la exposición que está teniendo lugar en Cambados y que se puede disfrutar hasta el 13 de Enero, tuve el placer de contar con la presencia de amigos y colegas a la hora de mostrar nuestro trabajo. Jose Bahamonde, encargado del espacio ayudó con diligencia y aportó su extenso  criterio para que el montaje fuera de sobresaliente.

En ésta ocasión presento escultura, un busto, "La sonrisa eterna" realizado en cemento y policromado. La técnica utilizada sigue siendo la fotoescultura desarrollada en su tiempo por el fotógrafo y escultor François Willéme.
La policromía es libre y nerviosa como recordatorio de que el lienzo, con volumen es a las veces, guía la mano.  

 Como novedad presento una serie nueva en forma de unas pinturas, unas de gran formato, "Oceanía" y "América" sobre Fibrocemento, en las que pretendo hacer una llamada de atención acerca de la muerte de lo natural y la desaparición de la cultura adquirida.

Andreas Ruiz Dubrovin 2018

Con éstas coexisten otras dos más pequeñas que están realizadas sobre losa de cemento. Son una representación de diferentes temáticas pero como núcleo mantienen el material en el que se realizan. Son presentadas como si de dos antiguas estelas se trataran e invitan a adentrarse al habitáculo, que en éste caso, ocupa Alfonso Rivero y que más allá conecta con la sala de Camilo Seira. El Pazo Torrado es un espacio expositivo muy agradecido y muy digno, y la verdad es que ayuda para que la obra resalte como merece.


Andreas Ruiz Dubrovin 2018


COLECTIVO ARTÍSTICO PATAKA no Pazo Torrado en Cambados

O pasado venres, 30 de novembro, inaugurouse a exposición do Colectivo Pataka no pazo Torrado.
Un enorme espazo expositivo onde cada artista contaba cunha sala, agás Vicente e Carita que compartiron unha.
Percorrer a casona, de cuarto en sala, pasando dunha obra a outra para ir atopando a Susana e os vellos de Conde, remitíndonos a unha escena biblica que nos lembra a aquela outra que Vicente expuxera na sala de exposicións do Tambre; neste caso, o escultor engade ás pezas elaboradas un par de "obxectos encontrados" que sitúan á protagonista no baño. 
Pasar á seguinte para observar os grandes cadros de Jorge Agra remitíndonos ás iconas que marcan os días, desde as noticias á publicidade, as imaxes representativas de cada tempo: o sireno de Vigo ou un triste Arias Navarro noutro novembro.
Nunha sala con chimenea están as pezas de J. Méndez que combina a escultura coa pintura, uns bustos de cristal ou azulexos mirando os óleos onde sempre aparece ese toque surreal que o  caracteriza. 
De escultura e pintura consta tamén a sala de Andreas Ruiz, escultura de cemento que remata tratándose coma un lenzo, recollendo as liñas e pinceladas. E xunto a ela varios cadros traballados sobre cemento e os seus derivados, nos que a pintura se acompaña do debuxo e os continentes semellan vir a visitarnos.
Camilo Seira enche a sala de esculturas en madeira que nos remiten á matanza ou ao entroido; o porco como animal totémico e todos os seus tetos alimentando a tribo. Ao lado un bodegón en pedra no que o brión traballa á par do artista, vestindo as froitas.  
Alfonso Rivero de Aguiar ocupa a máis pequena das salas pero aprovéitaa cunhas figuras maioritariamente brancas que iluminan o espazo. Pezas elegantes que se moven nunha figuración abstracta que tende á verticalidade agás nunha horizontal onde mestura pedra e madeira policromada.
Pilar Feás mostra fotografías, pinturas e tamén tecidos nun panorama no que non quere deixar nada atrás, xogando a tres mans.
Traballo con fíos e telares mostra tamén Carita Dubrovin; para ela sob os seus elementos, os materiais cos que constrúe as súas obras que neste caso adoptan tamén a forma de figuras vestidas con calceta ou de medias camisetas colgadas. Na mesma sala, están as pezas de Vicente Ruiz, pinturas e pezas traballadas con materiais atopados, o expresionismo dándose a man co primitivismo.
Unha exposición que vai dar que falar! 

martes, 5 de diciembre de 2017

Camilo Seira na Virxe da Cerca

Zoo antropomorfo é o título da exposición que Camilo comparte con Rafael Romero Masiá.
Camilo, canteiro e escultor, home da escola de arte e oficios, da escola de cantería e da de Belas Artes, retoma aqueles temas que lle son propios, os da terra Terra da que falaban as Irmandades da Fala. 
A pedra policromada -como fixeran no noso románico- non ten cabida neste exposición na que traballa cun único material: a madeira. Inda así, sempre hai que facer unha referencia a ela, a pedra, onde continúa a ser único.
A madeira, non pulimentada, semella ser un material querido despois de Leiro; Álvaro de la Vega ou Lomarti, Canicouva ou Victor Lorenzo trabállana, cada un co seu estilo pero cunha base común. Camilo Seira está aí, usándoa igual que fai co aluminio, aproveitándoa para realizar unha obra propia na que se repiten temáticas e que sempre acabamos por recoñecer. Un certo primitivismo atravesa agora o continente para situarnos fronte a fronte co gran tótem da nosa cultura: o porco, a matanza coma festa maior e cotiá.
Naquel festival de Nunca máis no que actuaba xente coma Paco Ibáñez, un xovencísimo Daniel Salgado recitou un poema que merecía ser haiku, pola cortedade e contundencia: 
"Galicia caníval
Comemor porco
Votamos Fraga"
Pois si, madeira pintada cunha única cor,  vermello do sangue, do interior do corpo. 
Porque o porco confúndese co home que o carga, e o seu corte ten moito que ver co sexo feminino. 
Unha obra para ver e pensar, porque Camilo dá de pensar.

lunes, 13 de febrero de 2017

Vicente no Liceo de Noia

Nestes días, a mostra Mesturas de Vicente, pode verse na Sala de exposicións do Liceo de Noia.
A noite da inauguración foi das de aviso amarelo. Unha viaxe dura que non permitiu que se desprazaran todos os amigos que tiñan pensado facelo; aínda así, alí estivemos vendo o ben que quedaran as pezas colocadas nas paredes, nas vitrinas, nos pedestais... que de todo había.
Mesturas, porque é moita a variedade, a diversidade de pezas, a multiplicidade de obras. Mesturas porque a unidade da exposición non a daba nin a técnica utilizada (había esculturas, pinturas, relevos de todo tipo, ready made...) nin tampouco a temática; en realidade, o que as englobaba era o relato que Vicente teceu con todas as pezas e series.
Mesturas porque o bo é iso, a mestura de xentes e culturas, a mestura de países e linguas... aínda que non sei o que podería dicir disto o omnipresente recén estreado presidente de USA.


jueves, 5 de enero de 2017

MÍTICOS NO LEITO.Unha exposición de J. Méndez


J. Méndez expón, de novo, no Museo do Pobo Galego.
A súa é unha exposición de xentes da escena e arredor dun motivo: os mitos. Volvemos sempre a eses mitos do mundo clásico, agora representados por famosos.
Un gran cadro de "posado", un retrato (para entregar ao modelo) e unha serie de bosquexos (que, neste caso se mostran na galería de Luísa Pita).
Neste enlace podemos acceder a esa galería de míticos no leito.

sábado, 1 de octubre de 2016

Un faladoiro de calidade. Unha ocasión para compartir saber e estar

                                                            Un momento da charla
O pasado xoves, 29 de setembro, por iniciativa de Alfonso e Marisina realizouse un faladoiro moi especial.
Especial, en todos os sentidos. Por un lado convidáronnos á súa casa... o tempo aínda permite una tarde noite de horta e palabras. Por outra banda, convidaron a un amigo, Manuel Lara de Buxa (Asociación Galega do Patrimonio Industrial) para que nos acompañara informándonos das actividades que realizan, do inventario que van elaborando, das publicacións e gravacións, dos traballos e dos días desta empresa de voluntariado e coñecemento. É un luxo ver que alguén se dedica a defender ese patrimonio que como alguén (creo que era Cristina) apuntaba, como se parece máis ao vello que ao antigo, non é obxecto da atención que merece.
Luxo foi asistir a una sesión na que escoitamos, falamos, disfrutamos do lugar e gozamos coa maravillosa comida e bebida que nos ofreceron. Así son os amigos, aliméntannos o espírito e o corpo. E o mellor, como sempre, compartir.